Ik woon tussen mijn personages. Afwisselend snuiven ze de zon op en leven ze van grasgroene gedachten. Ze springen de trein op, richting Ergens, om daarna als een andere gedaante terug te pendelen. In het epicentrum werden ze verondersteld rust te vinden, maar die gedachte werd al snel gesust door een overvolle agenda. Geen rust kwam opzetten, maar een waarheid. Een waarheid die zowel verstoot als omarmt, want ook een stoel kan niet blijven zitten. Je mond zocht woorden die op hun beurt een zin sponnen… “Jouw hand in mijn hand, liefde bij de koffieklets.”
Dat was je antwoord op mijn waarheid geworden. En ik, ik mocht je bedanken met het sluimerende geluid van de stilte. Maar al snel vonden mijn klanken de woorden: “Hier moest het naakt zijn, want jij bent een vleesgeworden impulsmoment.”
Samen zochten we naar de kunst van het stelen van kunst…
maar op kousenvoetjes werden we betrapt.
Spannend, nietwaar?!
P.S. Breek uit je eierschaal en wordt een kuiken, maar vooral hopen fruit eten.
1 opmerking:
En voorzichtig pennen we onze naam neer in vluchtig water.
Laat de kunst dát alles maar vereeuwigen.
Pee.
Een reactie posten