Nostalgisch koekje… zo werd ik onlangs beschreven door een vreemdelinge E.. Hoe moet je nu in godsnaam een nostalgisch koekje gaan definiëren? Een Oreokoekje, akkoord. Princekoek, tot daar aan toe. Maar een nostalgisch koekje? Is het lekker, zoet, zoutig, krokant, zacht, romig, …?
Het radarwerk werd in gang getrokken. En zonder al te veel besef, zit ze er recht op. Mysterieus zijnd, mijn hoela. Twee ordinaire woorden zijn genoeg om één persoon samen te vatten. De wereld als koekjestrommel waar iedereen zijn eigen smaak heeft. De realiteit is een wereld vol illusie waar de regel van het postmodernisme geldt. De waarheid is dood en objectiviteit is een stervend ras. Laten we daar maar van uitgaan. Maar dat bederft de pret niet. Hoezee voor “juiste” antwoorden. Want wat menig mens je ook probeert te vertellen, ze hebben gelijk. Ook al ben jij er niet mee akkoord. Ieder geïsoleerd op zijn of haar eigen eiland met als metgezel hun eigen waarheid. Met wat geluk zorgen enkele smokkelroutes voor een verbinding met een ander verlaten eiland, zodat reizen toch nog eens mogelijk wordt.
Dus ja, ik ben een nostalgisch koekje. Je hebt gelijk. Net zoals P. me een koekje vindt die tandplak veroorzaakt, maar wel geen gaatjes achterlaat. (van een contradictio in terminis gesproken) En wie weet welk koekje de lezer me toegooit. De wereld is dus niet enkel een koekjestrommel… Iedereen is één op zich.
Lang leve het koekjesmonster!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten