Wie van ons twee heeft de ander bedacht?

Woorden zijn mager, breekbaar en broos. Hoe kunnen zij, machteloze slachtoffers van mijn woelige geest, ooit recht doen aan onze relatie en de onnoemelijke impact die ze op ons leven heeft?

Dan hebben we de stiltes, twijfelachtig hangend in de eetkamer. Niet zeker wetend of ze de trap naar de slaapkamer mogen nemen of dat ze nog beter even gaan zitten in de woonkamer.

We blijven ongegeneerd koppig doorlopen, met de stroming mee of er lijnrecht tegenin. In dat gevoel waren en zijn we verbonden als geen twee anderen. Gevolg: cohesie of frontale botsing, alweer opgevangen met de nodige proportie woorden die de ruimte worden in geslingerd. Onze woorden zijn vluchtige opgejaagde dieren die het bos in vluchten om beschutting te zoeken. Stiltes liggen ons meer, de open weilanden die ademruimte creëren en de dieren laat drinken aan een klein riviertje.

Als mond van tederhout,
zou ik wijken voor je woorden.
Zou ik?
Misschien is ja
het mooiste woord.

Pom Wolff

We denken niet, we huiveren door de eenvoud van de verleiding. We openen onze ogen en op het onbeschreven blad van de ochtendlucht schrijft een vogel onze poezië neer. Voorzichtig, zonder al te veel omwentelingen. Want uit de wonderbare kluwen van waarheid en fantasie hebben we toen ons eigen verhaal geweven. En elke dag opnieuw kent het een ander einde die dan terug transformeert in een begin. Het begin kan niet zonder einde, net zoals geluiden onlosmakelijk verbonden zijn met hun echo. Sentimentaliteit heeft namelijk niets te maken met het herinneren, maar alles met het vergeten.

Mijn linkeroog moet mijn rechteroog overlappen, want elk zien ze dingen die de ander niet ziet. Wie kan dat beter zeggen dan Marc De Bel:

Telkens als ik jou zie
raak ik op slag
van slag
en alles kwijt
het noorden
mijn adem
mezelf

de tijd

en vooral mijn kluts

I love you so muts