En toen kwam alweer de bevestiging van het onbekende. Vreemde kronkels beginnen stilaan de oppervlakte te verkennen en steeds meer penetreren vragen mijn lichaam en hoofd. "Wat als" wordt gauw gezegd, maar mijn lippen blijven stijf op elkaar en koppig dicht. Of dat wijsheid bevat, blijft schimmig. Schimmig... dat is hét woord. Stilaan reizend naar de vergetelheid met een duidelijke schaduw die zich manifesteert op mijn gevulde kotmuren. Zoekend naar de uitgang normale gang van zaken.
Want wat als.... Kijk, ik heb het toch gezegd. Heel stil en teder, zodat enkel de nacht me hoort. Nu nog de moed vinden om het de dag in te fluisteren. 'Misschien' zijn aaneen geregen letters.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten