Laten we eens eerlijk zijn. Voor eens…
Ik neem adem in mijn longen, net voldoende om één zin, met eerlijkheid, de ruimte in te sturen. En daar blijft hij hangen en rondzweven, totdat jij nog eens die kamer betreedt en die zin in je opneemt. Tenminste, als hij dan nog niet mijn openstaand raam heeft gevonden en door de stille straten van Ergens doolt. Steeds hoger klimmend, totdat een wolk hem absorbeert en de waarheid laat wenen. Daarom was één adem genoeg, want de regen overwon.
Als Honsjeponsjekevertjes bestaan, kunnen de mensjes de zon plukken, ook als het onweert. Gelukkig dat het is.
1 opmerking:
Kriebeltjes
Een reactie posten