Zo. Ziehier.
Bewijs is alweer geleverd, de wereld kent terug een fantasmagorie.
Bedankt meneer Étienne-Gaspard Robert. U was mijn verrijking voor vandaag.
Gekluisterd in het schimmige hoofd van mijn personage, ga ik dwalen. Ver-dwalen.
En als het personage zichzelf opendoet in mijn denkbeeldig boek, moet ik lachen.
Realiteit is muzikaal aangelegd. Soms kan het je smaken, andere keren wordt je maag lastig.
En dan heb je de eeuwige onbekende, die algauw versmelt met menig gezicht van passanten.
Twee om exact te zijn. Precisie. Juist ja.
Ik kan je niets zeggen, want één woordEn al jouw achting voor me is vermoord.
Ik gluur maar naar je hals en naar je handen.
Gerrit Komrij
1 opmerking:
Wat kan jij toch heerlijk schrijven ^^ Een plezier om te lezen!
Een reactie posten