Ik hoor het applaus, het theater zit vol

“Einen guten Morgen!”
Niets 'plezanter' om in Duits geschel wakker te worden op een veel te vroege zondagmorgen (Ja, 8uur is vroeg). Ik laat me mijn bed uitvallen om duidelijk te maken dat mijn spieren nog slaap verdienen en wanneer ze mij geheel wakker willen krijgen, me nog ettelijke uren mogen laten liggen soezen en dromen. Maar dit is zonder de ochtendactiviteit van mijn broer gerekend. Holderdebolder gooit hij zijn hele lijf (gelukkig niet al te groot en te zwaar) op mijn slaperige lichaam en probeert hij mijn spieractiviteit wakker te kietelen. Reactie: mond open, keelgat open en maar schateren en roepen. Een combinatie van lachen en boos willen zijn, met een weergalming van hier tot in de keuken. Al lachend geef ik me over en beginnen mijn spieren met tegenzin te werken.

Toch viel dit alles al bij al nog mee. Het absurdisme was vooral heer en meester van deze huiselijke structeren en iedereen leek naast elkaar zijn ding te doen, totdat alles uiteindelijk versmolt in een namiddag.

Aangezien je als student wel ettelijke uren op je kamer mag doorbrengen, zat ik op het studeerkamertje lustig te lezen totdat mijn gsm mijn aandacht trok. Lieftallige P. belde me op. P., een onderdeel van mijn verleden en heden, hield zich terug niet aan de afspraak. Net een soort vicieuze cirkel die niet te doorbreken is. Hoeveel keer we ook de toekomst proberen uit te stippelen, altijd slagen we erin ons er niet aan te houden. Deze keer was zij de zwakke van ons. Het verleden jaagt op ons. Hoe hard we het ook proberen te negeren, de zuigkracht en de verleiding is gewoon te groot. En toch, beiden weten we wat ons te wachten staat wanneer we het heden willen combineren met de toekomst. De spanning, die er nog altijd is tussen ons, teert objectief gezien op het verleden. Is dit wel een goede basis om terug een relatie te beginnen...
Ja, neen, ja, neen,... steeds dezelfde vraag die blijft komen.

Al dat gewijfel, getwijfel. Even wil ik niet meer denken en gewoon de week nemen zoals ze nu komt: Ik hoor het applaus, het theater zit vol. Tijd om het masker boven te halen.